Sound-on-film
 Sound-on-filmrefers to a class of sound film processes where the sound accompanying picture is

Analog sound-on-film recording

The most prevalent modern method of recording sound on a film print is by stereo variable-area (SVA) recording, encoding physically recorded onto photographic film, usually, but not always, the same strip of film carrying the picture. Sound-on-film processes can either record an analog sound track or digital sound track, and may record the signal either optically or magnetically. Earlier technologies were sound-on-disc, meaning the film's soundtrack would be on a separate phonograph record.

 เสียงในฟิล์มหมายถึงระดับของกระบวนการเสียงฟิล์มที่เสียงรูปภาพประกอบจะถูกบันทึกไว้บนร่างกายฟิล์มถ่ายภาพปกติ แต่ไม่เสมอไปแถบเดียวกันของฟิล์มถือภาพ กระบวนการเสียงในฟิล์มสามารถบันทึกเสียงแบบอนาล็อกหรือแทร็คเสียงดิจิตอลและอาจบันทึกสัญญาณทั้งสายตาหรือแม่เหล็ก ก่อนหน้านี้มีเทคโนโลยีเสียงบนแผ่นดิสก์ซึ่งหมายความภาพยนตร์เพลงจะบันทึกไว้แผ่นเสียงแยก

 a two-channel audio signal as a pair of lines running parallel with the film's direction of travel through the projector. The lines change area (grow broader or narrower) depending on the magnitude of the signal. The projector shines a light or LED, called an exciter, through a perpendicular slit onto the film. The image on the small slice of exposed track modulates the intensity of the light, which is collected by a photosensitive element, a photodiode or CCD.
Commonly, the audio signal recorded onto an SVA track is encoded through a phase matrix, which allowed the two-channel format to record a center and surround channel, and companding noise reduction, which allows a constant signal-to-noise ratio to be delivered over a wide dynamic range.
Earlier processes, used on 70mm film prints and special presentations of 35mm film prints, recorded sound magnetically on ferric oxide tracks bonded to the film print, outside the sprocket holes. Other formats used a similar magnetic track on the camera film, bonded to one side of the film on which the sprocket holes had not been punched ("single perforated") for the purpose. Film of this form is no longer manufactured, but single-perforated film without the magnetic track (allowing an optical sound track) is readily available.
วิธีการที่ทันสมัย​​ที่แพร่หลายมากที่สุดของการบันทึกเสียงเมื่อพิมพ์ฟิล์มเป็นสเตอริโอตัวแปรพื้นที่บันทึก (SVA), การเข้ารหัสสองช่องสัญญาณเสียงเป็นคู่ของสายวิ่งขนานกับทิศทางของหนังเรื่องนี้ในการเดินทางผ่านเครื่องฉายพื้นที่การเปลี่ยนแปลงเส้น (เติบโตในวงกว้างหรือแคบลง) ขึ้นอยู่กับขนาดของสัญญาณ โปรเจ็กเตอร์ส่องแสงหรือ LED เรียกว่า exciter ผ่านช่องในแนวตั้งฉากลงบนฟิล์ม ภาพบนชิ้นเล็กของแทร็คสัมผัส modulates ความเข้มของแสงซึ่งเป็นที่เก็บรวบรวมโดยองค์ประกอบไวแสง, โฟโตไดโอดหรือ CCDปกติสัญญาณเสียงบันทึกลงบนแทร็ค SVA จะถูกเข้ารหัสผ่านเมทริกซ์เฟสซึ่งได้รับอนุญาตรูปแบบสองช่องเพื่อบันทึกศูนย์และช่องรอบทิศทางและลดเสียงรบกวน companding ซึ่งจะช่วยให้อัตราส่วนสัญญาณต่อเสียงรบกวนอย่างต่อเนื่องที่จะส่งมอบ ช่วงไดนามิกกว้าง กระบวนการก่อนหน้านี้ที่ใช้ในการพิมพ์ฟิล์ม 70mm และงานนำเสนอพิเศษของการพิมพ์ฟิล์ม 35 มม. , บันทึกเสียงแม่เหล็กเมื่อออกไซด์ ferric ติดตามผูกมัดกับพิมพ์ฟิล์มนอกรูเฟือง รูปแบบอื่น ๆ ที่ใช้แม่เหล็กคล้ายกับกล้องฟิล์มถูกผูกมัดไปอีกด้านหนึ่งของภาพยนตร์ที่รูเฟืองไม่ได้รับการเจาะ ("เดี่ยวพรุน") สำหรับวัตถุประสงค์ ฟิล์มของแบบฟอร์มนี้จะไม่มีการผลิตอีกต่อไป แต่เดียวโดยไม่ต้องเจาะแม่เหล็ก (ให้เสียงแสง) สามารถใช้ได้อย่างง่ายดาย

Sound-on-film formats

Almost all modern motion picture sound formats are sound-on-film formats, including:
รูปแบบเสียงในฟิล์ม
เกือบภาพยนตร์ทุกรูปแบบเสียงที่ทันสมัยมีรูปแบบเสียงในฟิล์ม

Optical analog formats
    Fox/Western Electric (Westrex) Movietone, are variable-density formats of sound film.   (No longer used, but still playable on modern projectors.)
    RCA Photophone, a variable-area format now universally used for optical analog soundtracks - since the late 1970s, usually with a Dolby encoding matrix.
Encoding matrices
    Dolby Stereo
    Dolby SR
    Ultra Stereo
Optical digital formats
    Dolby Digital
    Sony Dynamic Digital Sound
    Obsolete formats
    Fantasound, where sound and picture were recorded on separate strips of film, introduced        for initial release of Disney's Fantasia (1940)
    Phonofilm, patented by Lee De Forest in 1919, defunct by 1929
    Cinema Digital Sound, an optical format which was the first commercial digital sound format, used between 1990 and 1992

รูปแบบอะนาล็อกออปติคอล
     ฟ็อกซ์ / เวสเทิร์ไฟฟ้า (Westrex) Movietone เป็นรูปแบบตัวแปรที่มีความหนาแน่นของภาพยนตร์เสียง 
     อาร์ซีเอ Photophone, รูปแบบตัวแปรพื้นที่ตอนนี้ใช้กันในระดับสากลสำหรับอนาล็อกแสง soundtracks - ตั้งแต่ช่วงปลายปี 1970 ที่มักจะมีการเข้ารหัส Dolby เมทริกซ์
การฝึกอบรมการเข้ารหัส
     สเตอริโอ Dolby
     อาร์ Dolby
     สเตอริโออัลตร้า
รูปแบบดิจิตอลออฟติคัล
     ดิจิตอล Dolby
     เสียงโซนี่ดิจิตอลแบบไดนามิก
รูปแบบที่ล้าสมัย
     Fantasound เสียงและภาพที่ถูกบันทึกไว้ในแถบแยกของฟิล์มแนะนำสำหรับการเปิดตัวครั้งแรกของดิสนีย์ Fantasia (1940)
     Phonofilm สิทธิบัตรโดยลีเดอป่าในปี 1919 ตายโดย 1929
     โรงหนังดิจิตอลเสียงรูปแบบออปติคอลซึ่งเป็นครั้งแรกในเชิงพาณิชย์รูปแบบเสียงดิจิตอลที่  ใช้ระหว่างปี 1990 และ 1992